Thursday, July 26, 2012

තවත් ආදර කතාවක්



හීන තියන් ඇස් අද්දර
නුඹ එනකම් මග බැලුවට
මටත් වඩා වටින කෙනෙක්
ඉන්නා බව දන්නවා මම...

නෙතුඅග කදුලැලි පිරුණට

නුඹට වගක් නැ ඒ ගැන
දුක අතරින් සිනහ වෙමින්
නුඹ වෙනුවෙන් ඉන්නම් මම...

තවටික කාලෙකින් පසුව
සිහිවෙයි කල වැරදි නුඹට
කියන්න එන පෝය සදට
ආදරෙයිද සුදු මැණිකෙට..

Tuesday, July 24, 2012

ඇත්තම කතාවක්

මේක ඇත්තම කතාවක් කිව්වම අනිත්ව බොරු කතා කියලා හිතන්න එපා. මේ සිදුවීම මගේ ජීවිතයේ මං වැඩුපුරම දුක්වුනු සිදුවීමක්. මට ඉන්නේ අම්මයි අක්කයි අයියයි. අපේ තාත්තා අපි පුංචි කාලෙම නැතිවෙලා. අක්කයි අම්මයි තමයි ජීවිතේ බර කරට අරගෙන තියෙන්නේ. ඉති අවුරුදු 30 ත් පහු වෙනකම් ඉදලා අපේ අයියා මහණ වෙන්න ඕන කියලා කිව්වත් ඒත් අපි කවුරුවත් ඒකට කැමති වුනේ නැ. මොකද ඒකට අපිට අපේ හිත හදාගන්න බැරිවුනා. අම්මා එකම ඉල්ලීමක් කළා. ඒ තමයි නංගි කසාද බන්දලා දුන්නයින් පස්සේ යන්න .. එතකම් ඉන්න කියලා. ඒත් ඒ කිසි දෙයක් ගණන් ගන්නේ නැතුව එයා නොකියම යන්න ගියා. ආයෙත් සේරම කරදර ආවේ අක්කට. මමත් එතකොට ඉගෙනගන්නවා. මගේ අක්ක ඒ හැම දෙයක්ම උපේක්ෂාවෙන් භාර ගනිපු විදිය මතක්වෙද්දි ලියවුනු කවියක් මේක.

කසාවත සැහැල්ලු ඇති නුඹට
බරයි අපට මේ ජීවිතය
නොවිමසා හැඩුම් වැළපුම් කිසිවක්
නික්මුණා නුඹ ගිහි ගෙයින්
මුහුණ දෙන්නට මිස ජීවිතයට
පලා යන්නට දිරිය නැත මා හට
නුඹ තබා ගිය බරත් අරගමි හිස මතට
තවත් තිබේ නම් කරදර
දීපන් මල්ලියේ මේ හිසටම
නුඹ නිවන් දකින විට
මට  ළගයි අටලෝ දහම


 ප.ලි : වසර දෙකිකන් පස්සේ අයියා ආයෙම ආවා. මාව බන්දලා දෙන්න වෙන්න ඇති. ඒවට අහු‍වෙන්නේ නැ මං. මං මේ දවස්වල එයාටත් හොරා එයාට කෙල්ලෙක් හොයනවා.:P

මොනවා හරි කියලා යන්න......

Saturday, July 21, 2012

අපි දෙන්නා

එයා තමයි මගේ අඹයා. අද එයාට මේ බොලොක්කය පෙන්නන්න හිතන් ඉන්න නිසා එයා ගැනත් ලියන්න හිතුනා. මොකද අපි දෙන්න තරම් බාල්දි පෙරලගනිපු කෙල්ලෝ දෙන්නෙක් තවත් නැතුව ඇති. අපි යාලුවො තමයි.ඒත් අඹ යාලුවො වුනේ 8 වසරෙදි. එදා ඉදන් අද වෙනකම් අඹයො.එයා නිලූ මම නිලා :P පන්තියේ 1 යි 2 යි හැමදාම. අපි දෙන්න තරමි පන්ති කට් කරේ නැ කිසිම ළමයෙක්. චක්කරේ බැරුව අව්වට වෙලා හිටිය හැටි තාමත් මතක් වෙනවා. මොකක් හරි මගඩි වැඩක් වුනොත් අපි දෙන්නගේ නම් දෙක ඒකෙත් තියෙනවා. හොද වැඩක් වුනොත් ඒකෙත් අපි දෙන්න ඉන්නවා. සාපෙළ කිට්ටු වෙනකොටත් හිතුනේ නැ පාඩම් කරන්න.අද වගේම එදත් වැඩ කරමු කියලා කියනවා විතරයි කරන්නේ නැ. කොහොම හරි ඒකත් පාස් කරලා උසස් පෙළට උසස් පාසලකට ඇතුලත් වුනා.
ඔන්න ඔයා කාලේ තමයි වැඩ්පුරම පිස්සු නටපු කාලේ. උදේට බස් එකේ එල්ලිලා යන්නේ තනි කකුලෙන්.ඒ තරම් සෙනග. නිලූ සාමාන්‍යයෙන් ඉතුරු රුපියලට බස් එක මැද්දේ රණ්ඩු අල්ලනවා. අපි දෙන්නට රුපියලත් හරි වටිනවා. අපි දෙන්නා ඉන්ටවල් එකට කන්න ගියාම ගෙදර යන්න තියෙන සල්ලි වලත් කාලා ඊළගට ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවො දෙන්න වගේ බස් එකේ යන්න විදියක් නැතුව හන්දියට වෙලා ඉන්නවා අපේ අක්කා ඉස්කෝලෙ ඇරිලා එනකම් එයාගෙන් සල්ලි ඉල්ල ගන්න. එහෙම ඉල්ලගෙන තමයි ගෙදර ගියේ. අපි ටියුෂන් ගියේ අම්බලන්ගොඩ. බස් එකේ අම්බලන්ගොඩ කිට්ටු වෙනකොට නිලු මගෙන් අහනවා "ඒ බං අද පන්ති යන්නම ඕනද උඹට" ආයෙ ඉතං අහන්න දෙයක් නැ දෙන්නම පන්ති කට් කරනවා. ඒත් අපි කවදාවත් වැරැදි දෙවල් නම් කරේ නැ. ඒත් අයියෝ සල්ලි. බස්ටෑන්ඩ් එකේ තියෙනවා ලිට්ල් ලංකා කෑම කඩයක්. ඕකෙ කල්මරපු එක තමයි වැඩිපුරම කරේ. අන්තිමට අපි දෙන්නම කැම්පස් යන්න විභාගේ පාස් වුනා කිව්වම ඒකෙ ඉන්න සුදු මහත අයියා අපි දෙන්නට එයාගේ ගානේ පාටියකුත් දුන්නා. දැනුත් තනියෙන් ගියාම කෝ අනිත් නංගි කියලා අහනවා. ඒ තරමට අපි දෙන්නව මතකයි.ඉති එකට විභාගේ පාස් වුනාට මොකො දෙන්න ගියේ කැම්පස් දෙකකට :( මෝඩයෝ දෙන්නට තේරුනේ නැ එක කැම්පස් එකට සෙට් වෙන විදියට ඉල්ලන්න. කොහොම හරි මං පේරා. එයා කොළඹ. අවුරුදු 4ක් හිටියා. එයාට තිබුනා පට්ට පරණ ලව් එකක්.සාපෙ කරන කාලේ පටන් ගනිපු එකක්. ගිය අවුරුද්දේ දෙන්න බැන්දා. ඊට පස්සේ ලිට්ල් ලංකා එකට ගියාම අර අයියා මෙහෙම අහනවා. අනිත් නංගි නම් බැන්දා නේද? ඔයාට තමයි තාම බැරිවුනේ :/ අපි දෙන්නට කසාදේ තමයි එකට කරන්න බැරිවුනේ. ඉතිං බැදලා එයා මහත්තයගේ ගමේ ගියා. අපි ටික්ක දුරස් වුනා. ඒත් මොකද මන්දා හැමදාම හීනෙන් පේනවා. කරපු ජල්තර වැඩ මතක් වෙනවා. ඔන්න ඉති කෝල් කරනවා. නිලා ඔයා හොදින් නේද? මට උඹව හැමදාම හීනේන පේනවනේ බං. මං ඉතිං කියනවා මටත් එහෙමයි කියලා. ඔහොම හීන බල බල ඉදලා අන්තිමට අපි දෙන්න එකම ඔපිස් එකට පත්වීම් අරගෙන එනවා.:D ආයේ හොද කාලයක් වගේ. අපි උපාධිධාරී අභ්‍යාසලාභී අය නිසා අපිට නිවාඩු ගැනීම සපුරා තහනම්.ඒක ජොබ් එක ස්ථිර කරනකොට බලපාන්න පුලුවන් කියලා මතයක් හැදුන නිසා කවුරුත් නිවාඩු ගත්තේ නැ.

මෙච්චර දවස් හොදට හිටපු ළමයා මේ නිලු ආපු එකෙන් මොකක්ද දන්නවද උනේ. ඔපිස් එකේ අනිත් අක්කලා කියන විදියට නම් හොදටම වල් වෙලා. දැන් බබෙක් හදන එකත් පස්සට දාලා නිලු හිටියේ මාස 6 යනකම් නිවාඩු නැති නිසා. ඔන්න එක දවසක් මෙයා එනවා මුණත් බෙරි කරන්. අනේ බං ඇගටත් අමාරුයි වගේ.මං මේ බයෙන් ඉන්නේ.මිඩ්ඩෙන් පොස් වුනා බං :P :P (18 ට අඩු අය කැමති නම් කොටු දමාගන්න) ඔන්න ඔහොමයි මාස 6 ක් ඉන්න හිටපු අපේ නිලූ මාස 2 න් බබෙක් හැදුවේ.ඉති මං නරක් වෙන එක අහන්න දෙයක්යැ(වල්) ඉතිං මෙයා උදේට එනකොට අරගෙන එනවා ඇඹුල් මල්ලක්. ඒක වැඩිපුරම කන්නේ මං. යාලුවො අහනවා ඉතිං උඹලා දෙන්නගෙන් දැන් මොකාටද බබෙක් හම්බවෙන්න ඉන්නේ කියලා. ඒ තරමටම කට්ටියට හිතා ගන්න බැරිවුනා. මං ඇඹුල් කනවා පේනකොට අක්කල කියනවා උඔට නම් දෙයියන්ගෙම පිහිටයි නංගියේ. උඹ දැන් ඉදන් ඇඹුල් කාලා උඹට ඇත්තටම බබෙක් හම්බවෙන්න ඉන්න කාලේක උඹ මොනාම ඉල්ලයිද  දන්නේ නැ කියලා. ඒත් ඉති එහෙම වෙන්නම ඕනද ඇඹුල් කන්න.. නේද? :D

දැන් අපි දෙන්නම බලන් ඉන්නේ දුවෙක් වෙයි කියලා. එයාගේ මහත්තයා නම් කැමති පුතෙකුට. තාම අපි රස්තියාදු ගහන එක නම් නතර වුනේ නැ.ඔපිස් එකේ දීමනාව ලැබුනම අපි දෙන්න අම්බලන්ගොඩ දුවනවා. කාලා බීලා ෂොපින් කරන්න. ඉතිං ඔපිස් එකේ කටිටියට අතේ මාට්ටු වෙනවා. මේ නිලා නම් තව කමක් නැ ස්ටෑන්ඩ් ගානේ රස්තියාදු ගැහුවට මේ ළමයෙකුත් බඩේ තියාගෙන මේකිත් ඇවිදින හැටි. දැන් විජය කුවේණි එනකම් ඉන්නේ ඒකත් බලන්න යන්න :D 
දැන් මං බලන් ඉන්නේ බබා මං වගේ වෙනකම්.o.O .. නැ ඉති මං එක්ක වැඩපුර කාලේ ගෙවන නිසා සමහර විට එහෙමත් වෙන්න බැරි නැ නේද? එත් නිලු මෙන්න මෙහෙම කතාවක් කියනවා දරුවට ඇහෙන්න. "පැටියෝ ඔයා නිලා නැන්දා වගේ ලස්සන වෙන්න.. ඒත් නිලා නැන්දා වගේ මෝඩ වෙන්න නම් එපා" :P දවස තිස්සෙම මගේ කරච්චලේ අහගෙන ඉදලා දරුවා මං වගේ මොඩියෙක් වෙයිද මන්දා:/

තව කතන්දර නම් බොහොමයි...ඉස්සරහට කියන්නම්කෝ අප දෙන්න බුදු ගෙයක් ඇතුලේ සිරගත වෙලා හිටපු කතන්දරේ (වරදවා හිතන්න එපෝ...අපි අනුන්ගේ ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොයන්න ගිහින් වෙච්ච ගිනි විජ්ජුම්බර තමයි ඔය)

Friday, July 20, 2012

පොත් කතාවක්

මං උපන්ගෙයිම පොත් පිස්සියක්. පොත් තියෙනවා නම් කෑමත් එපා. ඉති පුංචිම දවස්වල ඉදලා කියෙව්වේ ලොකු ලොකු පොත්. ඒ කිව්වේ මං පැංචි කාලේ තමයි අපේ අක්කා කැම්පස් ගියේ. ඉති එයා කියවන ලොකු ලොකු පොත් තමයි මං කියෙව්වේ.මං 7  වසරෙදි තමයි මේං මේ පොත කියෙව්වේ. මේ කවරේ නම් නෙවෙයි ඒ කාලේ තිබුනේ..
වයසට නෙවෙයි කියවිල්ල :P  මං හිතන්නේ අක්කගෙන් තමයි මේ කියවන පිස්සුව හැදුනේ.ඉතිං බොහොම වැදගත් පොත් කියවගෙන ගියා. 9 වසර වෙද්දි ඔන්න පටන් ගත්තා පැණි බේරෙන ආල කතා කියවන්න. ඒත් උසස්‍ පෙළ ඉවර වුනහම ඒකත් අතඇරියා. ඒ කියන්නේ ඒ කාලේ තිබුනු සේරම පැණි කතා කියවල ඉවර කලා. මේ සේරම කරන්න මට අතිජාත මිතුරියක් හිටියා. උසස් පෙළ ඉවර වුන ගමන් පුස්තකාලෙට සම්බන්ධ වෙලා පරිවර්ථන පොත් කියෙව්වා. වැඩේ කියන්නේ අලුතින් පොත් ගන්නකොට පුස්තකාලේ මිස් ‍අහනවා ගන්න ඕන පොත් මොනවද කියලා. ඒ කියන්නේ පුස්තකාලේ රන් කරෙත් අපි දෙන්නගෙ කියවිල්ලෙන් තමයි. ඔය කාලෙම පිච්චමල නවකතා මාලාව කියෙව්වා. පුදුම විදයට ජීවිතයට කා වැදුනු නවකතා මාලාවක්.


ඔය අතරේ කැම්පසුත් ගියා කියමුකො. ඒ කාලේ ජ්‍යෙෂ්ඨ උත්තමයෝ මගෙන් අහනව ශිෂ්‍යත්වෙ පාස් කරපු ගමන්ද කැම්පස් ආවේ කියලා. මොකද ඒ තරම් පැංචි කෙල්ලෙක් එතකොටත්. දැනුත් ඉතිං එහෙමටෙයි කියලා වෙනසක් නැ පී.  පේරාදෙණියේ තියෙනවා රටක් වටින පුස්තකාලයක්. කැම්පස් එකේ අන්තර්ජාල  පහසුකම් හිතේ හැටියට තියෙනවා කියලා දැනගන්නකම් මං වැඩිපුරම කල්මරපු තැන තමයි පුස්තකාලෙ.  ඔය සම්භව්‍ය අසම්භව්‍ය සේරම පොත් කියෙව්වා ඒ කාලෙ. විෂයානුබද්ධ පොත් කියෙව්වේ හරිම අහම්බෙන්. මොකට කැම්පස් ගියාද  කියලත් හිතෙනවා.

ඔය අතරේ මට අහම්බෙන් වගේ කියවන්න ලැබුනා මේන් මේ පොත.


මං හිතන්නේ මං වගේ කම්මැලි කෙල්ලෙකුගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම කණපිට පෙරලපු පොතක්. ජීවිතයේ හා මේ ගෙවී යන කාලයේ වටිනාකම මං ඉගෙන ගත්තේ මේ පෙතෙන්. හිත රිද්දගත්තු හැම වෙලවෙකම මං මේ පොත කියෙව්වා. පොත දිව ඔසුවක් උනා මට. අහම්බෙන් මේ පොත කියවලා පුස්කතාලෙට භාර දීලා එක දවසකින් ආයෙම පොත කියවන්න හිතුන මට. පුස්තකාලේ පීරලා ආයෙම හොයාගෙන පස්වනක් ප්‍රිතියෙන් තුරුළු කරගෙන ආව. ඒත් මට පොත ගන්න කාඩ් එක ලියන්න කලින් එතන හිටපු මිස් පොත බැලුවා ටිකක් අරෙහ මෙහෙ හරවලා. ඒ ගමන මොකක්ද අංකයක් එහෙ මෙහෙ වෙලා කියලා  ඒක ඒ වෙලාවේ දෙන්න බැහැ කිව්වා. හිතා ගන්න පුළුවන්න මට දැනුන වේදනාව. පොත කියවලා ඉගෙනු ගනිපු පාඩම් සේරම අමතක වුනා. මට හොදටම තේරුනා එයාට මේක කියවන්න ඕන වෙලා කියලා මේ. හවස 3න් පසුසේ ඇවිත් ගන්න කිව්වා. :'( මං අඩ අඩා ආවා. හවසත් ගියා .. ඒත් දුන්නේ නැ. දවස් ‍තුනක් මාව රස්තියාදු කරා. මං හිටියේ තරහින් වේදනාවෙන්..දැන් මතක් වෙද්දිත් දුකයි :( ඒ මිස් මට මෙහෙම දෙයක් කරේ ඇයි කියලා මං ගොඩක් ඇඩුවා. මං අන්තිමේදී තීරණයක් ගත්තා.මං පොතෙන් කියවපු දේ හිතට ගත්තනම් මට දැන් පිළිතුරක් තියෙනවා. ඒකේ ප්‍රතිඵලය තමයි මේ පොත මං සල්ලි වලට මිලදී ගැනීම. :) ඒ මිස්ට මං දැන් පිං දෙනවා. එයා මට සලකපු විදිය නිසා තමයි පොත දැන් මගේම උනේ.

ඒ වෙනකම් මං කැම්පස් එකේ කරේ චිත්තරපටි බලපු එකයි, නාට්‍ය බලපු එකයි, සිංදු අහපු එකයි විතරයි... අර පොත කියෙව්වම ඔය කලින් කියපු සේරම කරන ගමන් විභාග වලට හොදට මහංසි වෙන්න ඕන කියලත් හිතුනා. ඒකේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට පළමුවැනි අවුරුද්දේ සිටම මහන්සි වූ සිසුන් සමගින්ම එක් වසරක් පමණක් මහංසි වී පන්ති සාම්ර්ථයක් පවා ගන්න පුලුවන් වුනා. සම්පූර්ණ ශක්තිය මට දුන්නේ මේ පොත. .ගාමිණි කුමාර විතාන මහත්මයට මං හදවතින් පිං දෙනවා. නොර්මන් මහත්තයටත්. ඊලගට මේ පොතත් කියෙව්වා.
මේ හැම පොතක්ම මට ශක්තියක් වුනා. කම්මැලි කෙල්ලෙක්ගේ ජීවිතේ ටිකක් හරි පිළිවෙලක් වුනේ ඔය පොත් වලින්. තව ඔය කාලේ චරිතාපදාන කියෙව්වා ගොඩක්.
** ආයෙත් මං කම්මැලි වෙලා :( ආයෙම ඔය පොත් අතට ගන්න කාලේ ඇවිල්ලා වගේ.

ප.ලි  : මං මොන දේ ඉගෙන ගත්තත් මට නණලළ වරදිනවා.ඒක නිසා මට ටීච කෙනෙක් වෙන්න නම් බැරි වේවි. නණ ලළ වැරදුන ඒවට සමාව භාජනයකට දාලා පරිස්සමට තියලා තියලා තියන්න. ඊළග පෝස්ට් එකටත් ඕන වේවි.


කවියක්ද මන්දා

මිනිස්සු සතුටටත් කවි ලියනවා. දුකටත් කවි ලියනවා. සමහර වෙලාවට ලියනවා නෙවෙයි ලියවෙනවා. ඒත් වැඩිපුරම කවි ලියවෙන්නේ දුකට වෙන්න ඕන.දවස ගෙවිලා යන්නත් ආසන්නයි. මොකක්දෝ නොතේරන හේතුවකට අද මං දුකින්. උදේ ඉදලම මොනා හරි වැදගත් දෙයක් ලියන්න ඕන කියලා හිතුවට අර නොතේරෙන වේදනාව මාව පස්සට ඇද්දා. ඒත් අන්තිම මොහොතේ හිතුන ඔන්න ඔහේ  කවියක් ලියන්න ඕන කියලා. ඒත් මේක කවියක්ද මන්දා.


පුස්කා ගිය රෙදි අතර
පරණ පෙට්ටගම්
අහුමුලුවල
පෙරල පෙරලා 
සෙව්වෙමි

වේයෝ කාවුන් කා
ඉරී ගිය පොත්
හැමතැනම

දුහුවිලි වැකුණු 
ලට්ට ලොට්ට ගොඩක් මැද
අපහසුවෙන් 
සොයා ගත්තෙමි
මගේම
සේයාරුවක්...පරණ
අයියෝ !!!
මගේ කැත !

Thursday, July 19, 2012

හන්තානට ලියූ කවිය




හන්තාන ගැන කියද්දි මේ ටිකත් ලියන්නම ඕන කියලා හිතුනා.  මං හිටියේ පේරාදෙණියේ සංඝමිත්තා හොස්ටල් එකේ. මං ඉතිං උදේ පාන්දර 8 ට විතර නැගිට්ල දොර ඇරපු ගමන් පේන්නේ සුන්දර හන්තාන කදුවැටිය. පාන්දර වැඩි හින්දද කොහෙද හැමදාම මිහිදුම් ටික දියවෙලා ගිහිල්ලා. ඉතිං එතකොට සේරම සිංදු මතක් වෙනවා. හන්තානට පායන සද , හන්තාන අඩවියේ,හන්තාන දෙසින් එන,සරසවියයි හන්තානයි මහවැලි ඉවුරයි.... ඔය සේරම මතක් වෙනවා. ප්‍රේමය ,ආදරය , විරහව.. ඔය හැම දෙයක්ම ඔය ගීත වල තියෙනවා. 

ඔය දවස්වල අපි විභාගෙට පාඩම් කරනවා.පැවරුම් ලියනවා. එක එක දේවල් ඉතිං. කන්න බොන්න නාන්න වත් වෙලාවක් තිබුනේ නැ. ඉතිං ඔහොම ඉන්න කොට තමයි මට මේ අදහස ආවේ.

හන්තානට
නිම්නැති කලාවන්
වනපොතට මිස
නැත වෙලාවක්
නුඹ දෙස බැලීමටවත්

ගොනු කරන් සියලු දුක් 
හදවතට
ගිරි හිස දිනන තෙක්
හසරැලි සලන හැටි
මානව මානවිකාවන්
දැනුනිද නුඹට ඒ...,
සිනහ යට ඇති වේදනාවන්....

Wednesday, July 18, 2012

මගේ අම්මා

2008 වසරේ මම ලියපු කවියක් ...
නුඹ වින්ද දුකෙන් උපනෙන්.. මේ කවි මගේද නොදනිම්.......




මගේ අම්මා

ජීවිතය අරන් 
හිස මතට
පාලු දෙණියේ
හීන වැපිරෑ කළ
නොකල

හිරු උණු  වී වැගිරුනා
මහ පොළවට
නුඹ රූස්ස ගසක් සේ 
සෙවන වූවා
පුංචි පැළපතට

කදුලා සගවා නෙතු යටම
පෙමෙන් පුරවා හදවත
සතුට දන් දී අපට
නුඹ
උන්නා මුනිවතින්
දරාගෙන සියල්ල
නිසසලව.....


නුඹේ අම්මා ගැනත් කියලම යන්න....

Tuesday, July 17, 2012

උපාධිධාරින්ගේ සම්මුඛ පරීක්ෂණය

රාජ්‍ය සේවයට පය තැබීම - පළමු කලකිරීම


රාජ්‍ය සේවයට පා තැබීම යනු එක්තරා සිහින සැබැවීමකි. මන්ද එය පහසු කටයුත්තක් නොවන හෙයිනි. එය තරගකාරී තරග විභාගයන්ට මුහුණ දීමෙන් හෝ සම්මුඛ පරීක්ෂණයක් සමත් වීමෙන් හෝ උපාධිය සමත් වීම නිසා හෝ හිමිවන අවස්ථාවකි. ඒ ජනතාව වෙනුවෙන් සේවය කිරීම සදහාය.

 මා රාජ්‍ය සේවය සදහා සූදානම්ව සිටින මොහොතක (සියලු සුදුසුකම් සපුරා - උපාධිධාරී අභ්‍යාසලාභී) අපගේ තනතුරු ස්ථිර කිරීම සදහා ආර්ථික සංවර්ධන අමාත්‍යාශය මගින් සම්මුඛ පරීක්ෂණය සදහා කැදවීම් ලිපි ලැබුනා. ඒ කියන්නේ ගාම නිළධාරී වසම් වල තනතුරු වලට තෝරා ගන්න තමයි මේ සම්මුඛ පරීක්ෂණය තිබුනේ. මම සහ අපේ කිප දෙනෙක් පුද්ගලිකව මෙම තනතුරු සදහා කැමති නැ..හේතුව ලොක්කොන්ට කඩේ යන්න කැමති නැති නිසා. ඉතින් සම්මුඛ පරීක්ෂණය තිබුනේ ...............

දැන් ඉතිං අකමැත්ත ප්‍රකාශ කරන්න කියලා හිතාගෙන ඔන්න ගියා සම්මුඛ පරීක්ෂණයට. සම්මුඛ පරීක්ෂණය මෙහෙයවන්න එක එක ප්‍රාදේශිය  ලේකම් කොට්ඨාශයට වෙන වෙනම කණ්ඩායම් හිටියා. ඇතුලට යන කොටම  ගාම නිළධාරී වසමක සේවය කිරීමට කැමතියි හෝ අකමැතියි කියලා ලියන්න පොඩි පේපර් එකක් දුන්නා. දැන් දෙයියනේ කියලා පොල් ගෙඩි අකුරින් ලිවුවා අකැමැත්ත. අවස්ථාව එනකම් වාඩි වෙලා ඉන්න කොට මෙන්න බොලේ ඉන්ටර්ව්ව බෝඩ් එක අස්සේ අපේ ඇමති තුමාගේ ඇම්බැට්ටයෙක්. මේකා අපි ළගටත් ඇවිත් කියනවා වසමකට කැමතියි කියලා දාන්නලු. පුහ්.. මං නම් නෙවෙයි සත පහකට ගනන් ගත්තේ.

දැන් ඔන්න මගේ අවස්ථාව.බැරෑරුම් විදියට මාත් ගියා සහතික මිටියත් අරගෙන.ඉන්ටව්ව් බෝඩ් එකේ තුන් දෙනෙක් හිටියා. මුලින්ම දුන්න අකැමැත්ත ලියපු කොලේ. ඒක දැකපු ගමන් එක මහත්මයෙක් අනිත් කෙනොගේ කණට කොදුරලා මෙහෙම කියනවා. "මෙයාගේ නමත් ඇමතිතුමාගේ ලිස්ට් එකේ තියෙනවා. ඒත් මෙයා එපා කියනවා.. මේකට මොකද කරන්නේ" ඔන්න මට තරු පෙනුන වෙලාව. ඇයි දෙයියනේ මොකාද මේ ඇමතියෙක්ගේ ලිස්ට් එකට මාව ගාව ගත්තේ.  ඒ ගමන අනිත් කෙන‍ා කියනවා මෙයා අකමැතිනම් කරන්න දෙයක් නැ නම කපන්න.
එතකොට මේ ඉන්ටර්ව්ව එක සමුපූර්ණයෙන්ම වංචාවක්. ඇමතිගෙ ලිස්ට් එක ළග තියාගෙන තමයි මේ සේරම කරන්නේ. මං ඇමතිතුමාට බය‍වෙලා  හා කමක් නැ මගේ නම තියෙනවා නම් මං ජොබ් එකට කැමතියි කිව්වනම් ඔය ජොබ් එකට ඇත්තටම කැමති කෙනෙකුට ඒ අවස්ථාව නැති වෙනවා. එතනින් ආවෙම හිත කළකිරීමෙන්. කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුලුවන් ඕව මොනවද ඕව අද සාමාන්‍ය දේවල් කියලා.. ඒත් රාජ්‍ය සේවයට අඩිය තියන්න බලන් ඉන්න අපි වගේ අයට ඔය වගේ අද්දැකිමකට මුලින්ම මුහුණ දෙන්න සිදු වුනහම හිතට දැනෙන කළකිරීමෙන් සදහටම රාජ්‍ය සේවය එපා වෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා. ඊටත් හපන් වැඩේ තමයි ඇමති ‍ගෝලයෙක් කොල් කරලත් අහනවා ඔයාට ඕන වසම මොකක්ද කැමති එකකට දාලා දෙන්නම් කියලා. අපිට ආදරේට වේන්න ඇති :P

මේක ඇතුලේ තව කතන්දර ගොඩක් තියෙනවා. හිතේ තියෙන කළකිරීම නිසාමයි මේ ටිකත් ඔහේ ලියලා දාන්න හිතුනේ. ඔලුව කෙලින් තියන් වැඩ කරන්න පුලුවන් රැකියාවක් සදහා ස්ථිර ‍වෙනකම් උපාධිධාරි අභ්‍යාසලාභී හොදයි කියලා හිතුනා. තව ලියන්න ගොඩක් දේවල් තිබුනත් ටිකක් පරිස්සම් වෙන්න ඕන. හෙට වෙද්දි නාදුනන තුවක්කු කාරයෙක් වෙඩි තියලා යයි ද දන්නෙත් නැ.. එහෙම කාලයක් නේ මේක.

මන්ත්‍රීලගේ ලියුම් වලට රස්සා දෙන්නේ මෙහෙ නෙවෙයි නේද? 

ඔබගේ අදහස් උදහස් හරි වටිනවා....

Saturday, July 14, 2012

අහන් ඉන්න.. අහගෙන ඉන්න

කාලෙකින් ඇහුන හිත සංවේදි කරපු ගීතයක්
අහන්... ඉන්න
අහගෙන.. ඉන්න
මගේ හිත...මොනවද
මුමුණනවා...

යාය පුරා
නෙක නෙක පාටින්
මුදු මල් පෙති ඇහැරෙනවා
පොද වැස්සක
සීතල ඇවිදින්
හිතට එබෙනවා
කෝඩුකාර මල් රේණු අගින්
සුවඳ බෙදනවා
ඒ සුවඳින් මගේ හුස්ම
රටා මවනවා..

සිලිසිලියේ හමන සුළඟ
කොඳුරන්නේ අපටමයි
සතුට මිසක
දුක මොකටද
සෙනෙහස මහ මෙරයි
අමාවකේ දුක දුරලන
දහසක් තරු කැට නුඹටයි..
ඒ එළියෙන් දැල්වෙන ලෝකය
මගෙමයි මටමයි..

පොත් පිස්සුව

පොත් ගුල්ලො කිව්වේ....ඔය අවුරුදු ගානකින් අතකින් තියා ඇගිල්ලකින් වත් ඇල්ලුවේ නැති පොත් ගොඩවල් අතුලට වෙලා ඒවා ආරක්ෂා කරගෙන ඉන්න අයට ‍නෙවෙයි. පිස්සුවෙන් වගේ නොකා නොබී පොත් කියවන අයට. අපොස උපෙ කාලේ තමයි පොත් කියෙව්වේ වැඩිපුරම. විභාගෙට භය වුන නිසාද මන්දා පුදුම පොත් ගොඩක් කියෙව්වා. ඒවා කියෙව්වේ අම්මගේ කණින් රිංගලා. ඒ කාලේ ඒක ජොලි වැඩක් උනාට දැන් නම් අම්මා පව් කියලත් හිතෙනවා. ඉස්කෝලේ ඇරිලා ආපු ගමන් කරන්නේ බත් එකත් අරගෙන පොතකුත් අරගෙන මේසේට වාඩි වෙන එක. බත් කන්න පැය දෙක තුනක් යනවා.. අම්මා නම් කියන්නේ මං කැවේ බත් නෙවෙයි පොත් කියලා. ඒ විදියට පොත් කැවට විභාගෙට ඕන පොත් නම් කන්න හරිම අමාරුයි. ප්ලේටෝලා ඇරිස්ටෝටල් ලා මොනවට ඉපදුනාද කියලා හිතුනා එතකොට.
කාලය දැන් වෙනස් වෙලා.. ඒත් පොත් පිස්සුව හොද වෙලා නැහැ. දැන් කියවන්නේ ඊබුක්. බානවා කියවනවා.ආයෙත් බානවා.දැන් අලුතෙන්ම හැදුනු පිස්සුව තමයි බ්ලොග් කියවන එක. කියවලා කියවලා අන්තිමට හිතුනා මාත් මක්කා හරි ටිකක් ලියන්න ඕන කියලා. ලියන්න නම් ඕන තරම් දේවල් තියෙනවා. ටිකක් පිස්සු කේස් එකක් නිසා කොතන ගියත් කේස් එකක් දා ගන්නවම තමයි. උදේ ඔපිස් යන්න නැගිටින වෙලාවේ ඉදලම කතන්දර තමයි ඉතිං. කේස් කිව්වට වලි නම් නැහැ අනේ. මං හරි හොදයි ඩී. ගෙදර ක‍ට්ටියට තමයි ඉතිං :( දැන් ඉති පොතුත් කියවලා, ඊබුක් කියවලා බ්ලොග් කියවලා පට්ටපට දැනුමක් අරන් තියෙන්නේ. ඒ නිසා  ඉස්සරහට ලියන්න හිතන් ඉන්න එව්වා තේරේවිද මන්දා :P



Friday, July 13, 2012

සිහින අරන් එන්න

කෝ නුඹේ සිහින.....‍
නින්ද නොලබා දුටුව තුන්යම
ගෙවුනු කාලය මතකද
හීන අහුලමින් ඇසිපිය යට
මියගියාද සිහිනෙන්ම
ගියාද සිහින හොරු අරන්...

සිහිනයකි මේ පද පෙළ
පෙළ ගැසුන දගකාර හිතක
සිහිවේද සිහින  නුඔ දුටු
අන්දකාරය විනිවිද
මෙය නුඹෙයි නුඹෙමයි....
නුඹෙ සිහින අසපුවයි
සිහින දකින්නට.. සිහින මවන්නට
මේ සිහින දකිනා යාමයයි...